Στις 18 Μαρτίου 2017, ξεκινά στο Fremantle της Αυστραλίας, το Indian Pacific Wheel Race, ένα ταξίδι για ποδήλατο δρόμου 5.500 χιλιομέτρων, που θα διασχίσει την ήπειρο από άκρου σε άκρο. Πρόκειται για έναν αγώνα τιμής! Δεν προβλέπει χρηματικό έπαθλο και δεν έχει ημερομηνία και ώρα λήξης, μόνο προορισμό, την Όπερα του Σύδνεϋ.
Ποδηλάτες από όλο τον κόσμο θα περάσουν από δημοφιλείς περιοχές της ιδιότυπης Αυστραλίας, όπως την περίφημη άδενδρη πεδιάδα του Nullarbor (συνολικού εμβαδού 200.000 τετρ.χλμ), και θα αγγίξουν τα ύψη των Αυστραλιανών Άλπεων, περνώντας μέσα από μεγάλες πόλεις και ποδηλατώντας μαζί με αστικούς ποδηλάτες, την ώρα που πάνε στη δουλειά ή στο σχολείο, ή βγαίνουν κατά ομάδες για διασκέδαση με το ποδήλατο.

Από την Ελλάδα, η Βασιλική Βουτζαλή και ο Στέφεν Στράιχ, Γερμανός με την καρδιά του ριζωμένη στη Λέσβο, όπου ζει τα τελευταία χρόνια, θα μας κρατήσουν άγρυπνους για 15 περίπου ποδηλατικές ημέρες, με 400 χλμ περίπου έκαστος ημερησίως, χιλιόμετρα γεμάτα συναισθήματα και εντάσεις.

Αντί συνέντευξης, ένα “μάθημα ζωής”.

Είναι αλήθεια πως η έννοια της προσωπικής ευτυχίας είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο. Για κάποιους, είναι πάνω σε δυο ρόδες ποδηλάτου, είτε στα στενά και στις λεωφόρους της πόλης, είτε εκεί έξω στα βουνά και στα λαγκάδια…

Συναντήσαμε την Βασιλική Βουτζαλή, μαζί με την Έφη Τριανταφυλλίδου, λίγες μέρες πριν την αναχώρησή της για την Αυστραλία. Δεν την κρατήσαμε πολύ για να μην της στερήσουμε χρόνο από την προπόνησή της. Από την ώρα που έφυγε, το μυαλό μου δεν μπόρεσε να συγκεντρωθεί σε τίποτε άλλο πέρα από τις περιγραφές για τα ταξίδια της… Βέλγιο, Γερμανία, Ελβετία, Μαυροβούνιο, Αλβανία, μεταξύ άλλων χωρών που διέσχισε, συμμετέχοντας στο Τρανσκοντινένταλ το 2014, στη διάρκεια του οποίου έμαθε να εκτιμά τα απλά πράγματα στη ζωή, όπως, όταν μισολυπόθυμη απο τη “σούρα”, κάποιος της πρόσφερε μια Sprite και ένα παγωτό, και ένιωσε σαν να της χάριζαν τον κόσμο όλο.

“Κίνδυνοι υπάρχουν παντού και πάντα, αλλά ο φόβος είναι στο μυαλό μας”, ήταν η απάντησή της σε ευνόητη ερώτησή μας. Ο τρόπος που μιλά και σε κοιτάζει, καθηλώνει. “Όταν τελειώνει ένα ταξίδι, ένας αγώνας, κοιτάζω πότε θα είναι η επόμενη άδειά μου από τη δουλειά, για να προγραμματίσω τον επόμενο στόχο”.

Ένας από αυτούς ήταν και η ποδηλατική πρόκληση “Λονδίνο – Εδιμβούργο – Λονδίνο” το 2013, όπου συμμετείχε η Βασιλική, μετά από εγγύηση του Στέφεν Στράιχ για λογαριασμό της, προς τους διοργανωτές, αφού εκείνη, ώς τότε, είχε κάνει μόνο ένα ποδηλατικό 600άρι χλμ, και ήταν άγνωστη σε διεθνές επίπεδο. Το να πας από τα 600 στα 1400 χλμ, δεν το λες, και ούτε είναι, εύκολο.

“Είμαι απ’ τη φύση μου ενθουσιώδης, αισιόδοξη. Ποδηλατώντας ώρες και μέρες, μαθαίνεις να τα βρίσκεις με τον εαυτό σου, κλαις, γελάς, θυμάσαι στιγμές από την παιδική σου ηλικία, βρίσκεις ακόμη και λύσεις σε θέματα που σε απασχολούν, φτάνεις στην εσωτερική γαλήνη… Κι όταν έρθει η ώρα της ξεκούρασης και του ύπνου, δένω πάνω μου το ποδήλατο με τη ρόδα να κοιτάζει προς την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσω και τυλίγομαι την αλουμινοκουβέρτα… Όταν τελειώνει ένας τέτοιος αγώνας, δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που τον ξεκίνησε.”

Οι διηγήσεις μιας ποδηλάτισσας σεβαστής εντός και εκτός συνόρων, πραγματικά με ωθούν στο να καβαλήσω το ποδήλατο και απλά να φύγω… Για που; Για παντού! Φυσικά η δική μου ζωή δεν επιτρέπει να συμμετάσχω στο Indian Pacific, αλλά και μέχρι το Σούνιο να πάμε, καλά είναι, για αρχή!

Μια άλλη αρχή, είναι να μπούμε στη λογική ότι τις περισσότερες εξωτερικές μας δουλειές μπορούμε να τις κάνουμε με το ποδήλατο. Δεν είναι τυχαίο, ότι και η Βασιλική ξεκίνησε ως αστική ποδηλάτισσα, που τις πιο μακρυνές της βόλτες τις έκανε με το Freeday, ενώ, παράλληλα, πήγαινε στη δουλειά με το ποδήλατο. Και ακόμη αυτό κάνει. Πριν έρθει στην συνάντησή μας, πέρασε από την ΔΕΗ, να πληρώσει λογαριασμό.

Τα μπρεβέ, το τάντεμ και η παραολυμπιάδα 2016, η διάσχιση των ηπείρων ήρθαν αργότερα. Διότι, έτσι είναι η σειρά των πραγμάτων. Εν αρχή ην η αστική ποδηλασία. Και για την υπεράσπισή της πρέπει να αγωνιστούμε, γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο και τίποτα δεν επιτυγχάνεται από μόνο του. Καυστική η απάντηση της Βασιλικής, όσο αφορά τους ποδηλατοδρόμους στη χώρα μας, “δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι”. Σε μας που ασχολούμαστε λίγο περισσότερο με το άθλημα, η απάντηση αυτή δεν είναι ξένη. Χρειάζονται ενιαίες στρατηγικές και σχεδιασμοί. Όχι πεπερασμένα και αποσπασματικά έργα.

Αντί επιλόγου, μια φράση της Βασιλικής Βουτζαλή,  και μαζί μ’ αυτήν και οι ευχές όλων μας για επιτυχία στην δεκαπενθήμερη δοκιμασία της: «Όσο πλησιάζεις τα όριά σου, αυτά απομακρύνονται και μέρα με τη μέρα διαπιστώνεις ότι το σώμα θα σε πάει εκεί που στοχεύει το μυαλό».

Η Βασιλική Βουτζαλή ευχαριστεί τον προπονητή της, Βασίλη Γιαννιώτη, και τον φυσικοθεραπευτή της, Παναγιώτη Αμπάση. Τον Κώστα Mπάρδη & την Nutrilab για την διατροφολογική-εργομετρική στήριξη. Τους χορηγούς της, Christopher Ross Βennet, το ποδηλατάδικο Βicyclon για τον εξοπλισμό και το ποδήλατο, και το άρτος και μέλι, καθώς και τους υποστηρικτές της, τις Ποδηλατοβόλτες Φίλων και τον Αθλητικό Σύλλογο ΑΛΦΑ.

Τα έξοδα της Βασιλικής Βουτζαλή για την συμμετοχή στο Indian Pacific έχουν καλυφθεί από χορηγούς. Η ίδια, θέλει να βλέπει παιδιά να χαμογελούν, για τον λόγο αυτό η εμφάνισή της φέρει το λογότυπο του  ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ και προτρέπει όποιον ενδιαφέρεται να το στηρίξει, να επικοινωνήσει με το 19810

Σύνταξη άρθρου: Μανώλης Παρταράκης
Επιμέλεια άρθρου: Έφη Τριανταφυλλίδου